20 μηνες...

Πριν 20 μηνες.. Θυμαμαι ακομα την λαμψη των ματιων σου οταν μου ειπες πως μ'αγαπας. Θυμαμαι ακομα τα τρυφερα σου χαδια, τις γλυκες σου κουβεντες.
20 μηνες εγω κι εσυ. Μοιαζει ονειρο, μα ειναι ονειρο που εγινε πραγματικοτητα. Το ονειρο το δικο σου, το ονειρο το δικο μου.. Το ονειρο το δικο μας.

 Περασαν 20 μηνες, μα δεν σταματησες ουτε λεπτο να μ' αγαπας. Το ξερω, κι ας πιστευα αλλα. Ησουν παντα διπλα μου οταν σε χρειαζομουν, και εισαι ακομα.

Λενε πως ειναι δυσκολο να βρεις καποιον να σ' αγαπαει πραγματικα, μα εγω ειμαι σιγουρη πως αυτος εισαι εσυ. Κανενας αλλος δεν θα μπορουσε να μ' αγαπησει πιο πολυ απ΄ οτι εσυ, και κανεναν αλλον δεν θα μπορουσα να αγαπησω πιο πολυ εγω απ' οτι εσενα.

20 μηνες, οι ωραιοτεροι της ζωης μου. Παρα τις ολες δυσκολιες, καταφεραμε να ειμαστε μαζι.

Ξερεις, αυτο που νιωθω για σενα, δεν ειναι απλα αγαπη. Ειναι λατρεια, εκτιμηση, ισως και θαυμασμος. Ναι, σιγουρα. Ειμαι περηφανη για σενα. Το ξερεις..

Καθε κινηση σου σημαδευει την ζωη μου. Καθε γελιο σου μου δινει νοημα στο να ζω.

Ξρεις οτι ειμαι εδω για σενα, ο,τι με χρειαστεις θα 'μαι εδω. Σ'αγαπαω και θα σ' αγαπαω.
Σε παρακαλω, μην μου ξαναφυγεις. Μας χαλαει και τους δυο.
Σ'ευχαριστω, σ'ευχαριστω για ολα.
Να γελας γιατι σου παει.
Σ'αγαπω..
20 μηνες..  

  "είσαι για πάντα εδώ

στο δικό μου ουρανό

σε όλα αυτά που αγαπάω

σε ότι και αν πω

θα είσαι εδώ μια ζωή
στη δικιά μας στιγμή
σε όλα αυτά που αγγίζω
σε κάθε μου ευχή

χαμογέλα ακόμα μια φορά
χαμογέλα μου να αναστηθώ ξανά
έλα μέσα μου και διώξε κάθε μπόρα τώρα
ένα χαμόγελο σου διώξει κάθε μπόρα τώρα"

Θα ειμαι εδω..

Εφυγες. Γιατι?
Μου ειπες 'θα ειμαι εδω για σενα'. Ομως δεν εισαι. Γιατι?
Ειχα μαθει να ζω με εσενα, να ζω για εσενα. Πως μπορω τωρα να ζω χωρις να βλεπω το χαμογελο σου, χωρις την αγκαλια σου, χωρις τα χαδια σου?! Πως μπορω να ζησω χωρις εσενα?
Εφυγες χωρις να σκεφτεις τι συνεπειες θα εχει αυτο για εμενα.  Δεν σε ενοιαξε. Βασικα, ποτε δεν σε ενοιαξα εγω. Ομως, γιατι? Τι εκανα λαθος?
Αν μπορουσα να σε δω για λιγο, να σου μιλησω,να προσπαθησω να τα αλλαξω ολα. Καποιο βραδυ απο αυτα που με αφησες μονη, ονειρευομουν πως ολα ειναι ενα ψεμα, ενας εφιαλτης που οταν χτυπησει το ξυπνητηρι θα τελειωσει. Και περιμενα να χτυπησει. Χτυπησε, μα η σταση σου δεν αλλαξε.
 Αραγε, τι να 'ναι αυτο που τους ανθρωπους τους αλλαζει, τους φθειρει? Ο χρονος, ο χαρακτηρας ή οι περιστασεις? Εσενα, τι σε αλλαξε ματια μου?
Περιμενω ματαια ενα τηλεφωνημα σου, ενα μηνυμα εστω. Ομως, μενω ωρες με το κινητο στο χερι να κοιταω το ταβανι. Ισως με διεγραψες απο την ζωη σου, ισως να μην με θυμασαι ή να εισαι τωρα με καποια αλλη. Μου αρκει να εισαι καλα και να γελας. Οσο για εμενα, θα την βρω την ακρη. Οσο δυσκολο κι αν ειναι, θα την βρω. Αν μπορουσα να ξεχασω ολα οσα μου ειχες πει, τις υποσχεσεις τις ψευτικες, τα λογια τα μεγαλα του ενθουσιασμου σου, αν μπορουσα ολα αυτα να τα ξεχασω, αν μπορουσα να σε βγαλω απο το μυαλο μου.. Αν...
Να περνας καλα. Κι αν καποτε βρεθει καποια να σε πληγωσει οσο εσυ εμενα τωρα, να της πεις οτι καπου, καποτε, υπηρχε καποια που σε αγαπουσε πραγματικα. Εγω, προς το παρον θα μεινω με ενα αναπαντητο ΓΙΑΤΙ, να σε σκεφτομαι και να μετρω τις μερες μακρια σου, τις απαισιες αυτες μερες.
Να γελας, σε παρακαλω, να γελας. Και μια χαρη.. Ο,τι και αν γινει, μην με ξεχασεις. Θα ειμαι εδω για εσενα. Σ'αγαπω ακομα.
Αντιο..